Papugi – rodzina ptaków z rzędu papugowych. Znane jako piękne ptaki ozdobne, których niektóre gatunki są hodowane od tysięcy lat. W rzędzie papug występuje tylko jedna rodzina, która jest zwykle dzielona na trzy podrodziny.
U papug głowa jest masywna i o podobnym kształcie u wszystkich gatunków. Mają one masywny dziób o ostrym haczykowatym zakończeniu. Jego górna część jest ruchoma i zachodzi na mniejszą, nie ruchomą dolną. W zależności od gatunku dziób przybiera różne kształty, ale zawsze jest podobny. Dziób papugom służy jako trzecia noga przy wspinaniu się. Nad dziobem znajdują się nozdrza, które nie u wszystkich gatunków są wyraźnie widoczne. Ich język jest gruby i mięsisty. Stopa papugi zbudowana jest tak, że dwa palce są skierowane do przodu i dwa do tyłu. Taka budowa stopy umożliwia papugom dużo lepsze chwytanie, kt0óre często wykorzystują podczas jedzenia. Wśród papug hodowlanych wyróżniamy: Amazonkę Białoczelna, Barwinkę Czarnogłowa, Konurę Niebieskoczelna, Lorysę Górska, Nierozłączkę, Rozellę Królewską, Senegalkę, Wróbliczkę, Aleksandrettę Większą, Nimfę i wiele, wiele innych. Wszystkie papugi stanowią wielka ozdobę i cieszą oko każdego, kto na nie spojrzy. Ich inteligencja zadziwia każdego. Afrykanka Kongijska
Papuga
Żywienie myszy
Żywienie myszy jest stosunkowo proste, bowiem są to zwierzątka wszystkożerne. Jednak nie należy tego brać za bardzo dosłownie, ponieważ niektóre rzeczy mogą im zaszkodzić. Należy zwrócić szczególną uwagę, aby ich pożywienie było najlepszej jakości. Im lepiej będą one odżywiane, tym będą bardziej ruchliwe, szczęśliwsze i dłużej będą żyć. Pokarm powinien być świeży, a gwałtownej zmiany diety należy się wystrzegać. Nowy pokarm należy wprowadzać stopniowo. Początkowo mieszać z wcześniej używanym. Po kilku dniach układ pokarmowy myszek powinien się przystosować. Pokarm powinien być urozmaicony, aby nie dochodziło do niedoborów składników żywieniowych. Myszy mieszanką ziarnistą można karmić 2 razy dziennie: na wieczór i rano. Pory posiłków powinny być stałe. Dzienna dawka pokarmu powinna wynosić średnio 6gram na 100gramów masy ciała zwierzątka. Średnie zapotrzebowanie wody dla myszki wynosi 15ml na 100gram masy ciała. Jeżeli nasza myszka za bardzo utyje, należy zastosować małą dietę odchudzającą. Należy się skupić na zmniejszeniu zawartości tłuszczu w pożywieniu, a nie ilości pożywienia. Należy zmniejszyć ilość podawanego ziarna, na rzecz warzyw i owoców, które niewątpliwie lepiej wpłyną na naszą otyłą myszkę.
Rozmnażanie myszy
Rozmnażanie myszek jest bardzo proste i dlatego należy z nim bardzo uważać. Owszem jest to bardzo ciekawe, kiedy możemy zaobserwować, jak z dwóch myszek mamy już całą gromadkę. Jednak należy pamiętać, że to są zwierzątka, którym trzeba znaleźć dom, bo wypuszczenie ich na wolność niewątpliwie grozi im śmiercią. Nie są one bowiem zdolne do życia samodzielnie na wolności nie znając niebezpieczeństw życia.
Samice myszy mogą już zajść w ciąże mając od 70 do 90 dni. Chociaż dojrzałość osiągają dużo wcześniej, to wczesna ciąża może być dla nich zagrożeniem.
Myszy pozostawione same sobie będą się rozmnażać bez ustanku. Należy pamiętać, ze każde zwierze pchnie instynkt, czyli zapewnienie ciągłości gatunku. Należy nie dopuszczać do rozrodu myszy więcej niż 4 razy w jej życiu, a myszka nie może być starsza niż rok.
Ruja myszy pojawia się co 2 do 9 dni. I trwa do 12 godzin, przy czym rozpoczyna się zazwyczaj wieczorem i trwa przez noc. Ciąża trwa od 17 do 22 dni, a czasami dłużej. Oznaki ciąży to wyraźne przybranie na wadze, które rozpoczyna się około 13 dnia. Podczas ciąży należy zapewnić samicy spokój i najlepiej oddzielić ją od samca. Małe myszki rodzą się nieporadne i stosunkowo mało rozwinięte. Należy więc matce odpowiednio dostarczać składniki odżywcze i zapewnić dużo materiału, z którego będzie mogła zbudować gniazdo.
Żywienie myszoskoczków
Żywienie myszoskoczka jest bardzo ważne dla jego kondycji, rozwoju i samopoczucia. Podstawowym pożywieniem myszoskoczka powinny być mieszanki ziaren zawierające niezbędne dla niego witaminy. Mieszanki dostępne w sklepach zoologicznych powinny być świeże i muszą stanowić podstawę diety naszego myszoskoczka. Możemu mu jednak podawać warzywa i owoce kilka razy w tygodniu, aby urozmaicić dietę i dostarczyć witamin i składników mineralnych. Myszoskoczki mogą jeść w małych ilościach i do tego pokrojone warzywa i owoce takie jak: marchew, kalafior, kalarepę, buraki, jabłka, sałatę, ogórek, seler, pietruszkę. Te małe gryzonie bardzo chętnie obgryzają gałęzie, które dostarczają im celulozy i mikroelementów, oraz umożliwiają ścieranie siekaczy. Zwierzakowi można dawać gałęzie wierzby, klony, topoli, akacji i brzozy. Gryzonie te bardzo chętnie jedzą zieloną trawę, zioła, siano, liście i kwiaty mniszka lekarskiego, koniczynę. Należy jednak przed podaniem takiej właśnie zielonej mieszanki zatroszczyć się aby pochodziła ona z miejsca, gdzie nie jest zanieczyszczona. Myszoskoczki mogą również jeść białko zwierzęce w postaci gotowanego lub suszonego mięsa, sera białego bądź żółtego oraz gotowanego jajka. Należy jednak pamiętać, aby było to pokrojone w małe kawałeczki i nie należy podawać przetworów zwierzęcych więcej niż dwa razy w tygodniu.
Rozmnażanie myszoskoczków
Rozmnażanie myszoskoczkąw związane jest oczywiście z zapewnieniem bytu potomstwu, dlatego właśnie przed podjęciem decyzji o ich rozmnażaniu przemyślmy to naprawdę dobrze. Para myszoskoczków w ciągu swojego życia może dorobić się aż 50 potomków, więc naprawdę zadbajmy o to, aby wszystkie, które nam, się urodzą miały dom i aby ich rozmnażanie nie odbywało się bezsensownie.
Najlepszy wiek do kojarzenia myszoskoczków w pary jest wtedy, gdy osiągną 6 do 8 tygodni. Dorosłe myszoskoczki bardzo trudno zapoznać i takie zapoznawanie może prowadzić do sprzeczek takiej pary. Zdolne do rozrodu są jednak, gdy osiągną trzy miesiące. Pary myszoskoczków potomstwo mogą mieć różnie, niektóre wcześniej, a niektórym może zająć to nawet rok. Dorosłe myszoskoczki mają ruję co 4 do 6 dni zazwyczaj wieczorem. Samice zwykle mogą mieć potomstwo przez 18 miesięcy od osiągnięci9a dojrzałości. Z wiekiem jednak samice stają się coraz mniej płodne i mają coraz mniejsze mioty. Ciąża trwa od 21 do 25 dni. Ciąża uwidacznia się jednak dopiero kilka dni przed planowym przyjściem młodych na świat. W miocie jest od 3 do 9 młodych. Poród odbywa się zazwyczaj wieczorem lub w nocy.
Myszoskoczki
Myszoskoczki, to gryzonie dziko żyjące w Azji Środkowej, Indiach i Afryce. Zamieszkują tereny pustynne, sawannę i stepy. Myszoskoczek najczęściej trzymany jako zwierzę domowe to myszoskoczek mongolski. W naturalnym środowisku myszoskoczki mongolskie żyją w grupach liczących 20 osobników, gdzie tylko jedna wyznaczona para wydaje regularnie na świat potomstwo. Ich pożywienie składa się głównie z nasion i korzeni. Wiele z nich uzupełnia jednak swoją dietę owadami. Charakterystycznym i stosunkowo rzadko wydawanym odgłosem przez te zwierzątka jest tupanie. Ciało tego gryzonia osiąga od 150 do 300milimetrów, gdzie połowa z tego to ogon. Ma on szeroką i krótką głowę, jego ogon jest gruby i pokryty futerkiem na całej jego długości. Na ko}Cu ogonka znajduje się kitka, tylko czasami wyraźna. Ten malutki gryzoń ma bardzo wyraźne czarne oczka. Myszoskoczki są zwierzątkami pustynnymi, dlatego właśnie potrafią bardzo skutecznie magazynować wodę w warstwach tłuszczu i gospodarować tymi zapasami. Są aktywne całą dobę, robiąc sobie niewielkie przerwy na drzemki. Mają długie wąsy, które umożliwiają im omijanie przeszkód, a co za tym idzie zderzeń. Mają doskonały słuch i potrafią dobrze widzieć nawet w nocy. Myszoskoczki są zwierzątkami, które nie potrafią być szczęśliwe żyjąc same, dlatego potrzebują towarzystwa innych myszoskoczków.
Najpopualrniejsze gryzonie
Najpopularniejsze gryzonie to:
-bóbr europejski,
-bóbr kanadyjski
-świnka morska,
-szynszyla
-chomik,
-skoczek
-kolczak
-szczuroskoczek
-jeżozwierz afrykański,
-jeżatka afrykańska
-myszoskoczek,
-mysz polna
-mysz domowa
-orzesznica,
-popielica,
-selewinka,
-żołędnica
-świstak,
-wiewiórka pospolita
-wiewiórka naziemna
-szczur wędrowny
-luming
Wiele gryzoni hodowanych jest dla przyjemności, Są to np. szczury, myszy, czy też szynszyle, świnki morskie i chomiki. Wiele z nich jest uznawane za szkodniki: Myszy domowe, szczury wędrowne. Niektóre z nich wykorzystywane w celach laboratoryjnych, do rozwoju nauki: myszy laboratoryjne, szczury, czy też czasami chomiki. Wiele z nich jest jednak chroniona, tak jak niektóre wiewiórki, bobry, szynszyle i inne.
Niektóre uważane za szkodniki, niektóre za ozdobne, i inne chronione czy też wykorzystywane w celach naukowych. Są bardzo ważnymi towarzyszami naszego życia. Niektóre inteligentne (szczury), a niektóre po prostu do zabawy (szynszyle). Dzięki nim rozwój nauki naprawdę poszedł do przodu, a my im nie liczymy tych zasług. Większość ludzi słysząc „gryzonie” ma na myśli szkodniki, które w niczym nie pomagają i jedynie szkodzą. A prawda jest jakże inna.
Rozmnażanie gryzoni
Rozmnażanie gryzoni wymaga dużej wiedzy na temat ich życia, przyzwyczajeń i odbywania rui. Trzeba dokładnie wiedzieć, kiedy oddzielić samca od samicy, aby nie doprowadzić do niechcianej ciąży. Gryzonie w zależności od rodzaju mają różne długości ciąż i zmienne ilości potomstwa. Wszystkie gryzonie cechuje wysoka rozrodczość i zdolność do ciągłego rozmnażania. Te zwierzątka mają od kilku do kilkunastu młodych w miocie. Niektóre gryzonie rozmnażają się bez przerwy. Na wolności to natura kieruje ich rozmnażaniem, a hodując te małe zwierzątka musimy szczególną uwagę zwrócić na to, czy damy radę utrzymać młody lub czy im zapewnimy dom. Rozmnażaniem gryzoni kieruje ich instynkt i właśnie dlatego hodując je powinniśmy zwracać szczególną uwagę na to, iż po porodzie u każdego gryzonia występuje ruja poporodowa, podczas której samica może ponownie zajść w ciążę. Przed niechcianą ciążą można zabezpieczyć samicę oddzielając ją od samca na pewien czas po narodzinach maluchów. Samica po ciąży jest wykończona i hodując gryzonie musimy uważać, aby nie przeforsować jej. Gryzonie żyjące na wolności w inny sposób się rozmnażają, bo często się zdarza, że ich potomstwo umiera, albo zostaje zjedzone przez drapieżnika.
Gryzonie
Gryzonie stanowią najliczniejszy rząd ssaków. Charakterystyczną cechą wszystkich gryzoni są stale rosnące siekacze. Cechą wspólną wszystkich zwierząt tego rzędu jest również wysoka rozrodczość Większość gryzoni jest roślinożerna, jednak niektóre nie stronią od pokarmu zwierzęcego. Występują one na wszystkich kontynentach. Uzębienie gryzoni składa się z 2 par siekaczy, które nie posiadają korzeni. Trzonowce występują w zależności od rodzaju, a czasami występuje ich całkowity brak, tak jak kłów. Gryzonie chodzą na całej stopie, maj ruchome palce opatrzone pazurami, a bardzo rzadko paznokciami. Zwierzątka te żywią się zazwyczaj twardymi łodygami, czy też pokarmem, który pozwala im na ciągłe ścieranie siekaczy. Liczne gryzonie budują skomplikowane gniazda i nory, gdzie składają pożywienie, które musi im wystarczyć na zimę. Rodzą od 4 do 6 razy do roku od kilku do kilkunastu młodych. Niektóre gatunki gryzoni są wielkimi szkodnikami, zamieszkującymi w pobliżu osiedli ludzkich. Wyrządzają one wiele szkód i namnażają się w niesamowitym tempie. Wiele z nich jest zwierzętami laboratoryjnymi, które pozwalają na niesamowity rozwój nauk medycznych.
Żywienie szynszyli
Żywienie szynszyli odgrywa główną rolę w jego zdrowiu, długości życia i oczywiście samopoczuciu. Podstawowym pokarmem szynszyli powinny być: granulat dla szynszyli, siano, smakołyki (np. suszone owoce), które podawać należy w odpowiedniej ilości o oczywiście świeża woda do picia. W karmach dla szynszyli zazwyczaj są nasiona zbóż, siano i potrzebne witaminy. Taki granulat powinien stanowić bazę diety naszej szynszyli. Warto również zakupić specjalne kostki wapienne dla szynszyli. Pokarm najlepiej podawać wieczorem, kiedy zwierze jest aktywne, a dwie czubate łyżki granulatu powinny w zupełności wystarczyć naszemu pupilkowi. Szczególną uwagę należy zwrócić, aby pora posiłków była stała, aby nie powodowało to zaburzeń w rytmie dnia szynszyli. Szynszyle mają bardzo wrażliwy układ trawienny i dlatego każdą zmianę w diecie należy wprowadzać stopniowo. Bardzo ważnym elementem diety zwierzaka jest siano, które zawiera niezbędny dla niego błonnik. Siano może być podawane w dowolnych ilościach. Nie zaleca się samodzielnego suszenia trawy, gdyż nie mamy nigdy pewności, że trawa była czysta od zanieczyszczeń. Należy jednak uważać z podawaniem smakołyków, które mogą zaszkodzić naszej szynszyli w podawane w nadmiernych ilościach.